http://www.extrasoccer.pun.pl pl http://backend.userland.com/rss http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=38#p38 38@http://www.extrasoccer.pun.pl

1.Xabi Alonso
2.Deco
3.Drogba
4.Eto'o
5.Xavi
6.Fabregas
7.Gerrard
8.Henry
9.Iniesta
10.Kaka
11.Messi
12.Lampard
13.Milito
14.Pique
15.Ribery
16.Puyol
17.Robinho
18.Ronaldo
19.Rooney
20.Ramos
21.Teves
22.Torres
23.Toure
24.Villa
25.Fabiano]]> PiĹĄtek 2 Lipiec PiĹĄtek 2 Lipiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=37#p37 37@http://www.extrasoccer.pun.pl



Data i miejsce
urodzenia     9 czerwca 1978
Opole, Polska Polska
Pseudonim     Miro, Salto Klose, The Ice Man
Pozycja     Napastnik
Wzrost     183 cm
Masa ciała     71 kg
Informacje klubowe
Obecny klub     FC Bayern Monachium
Numer     18
Kariera seniorska
Lata     Klub     M (G)
1998–1999
1999–2004
2004–2007
2007–     FC 08 Homburg
1. FC Kaiserslautern
Werder Brema
FC Bayern Monachium     20 (11)
130 (49)
111 (60)
78 (23)
Reprezentacja narodowa
Lata     Reprezentacja
2001–     Niemcy Niemcy     99 (50)

Miroslav Klose (ur. 9 czerwca 1978 w Opolu jako Mirosław Marian Kloze) – piłkarz niemiecki pochodzący z Górnego Śląska, grający obecnie w klubie FC Bayern Monachium i w reprezentacji narodowej Niemiec na pozycji napastnika.

Życie prywatne

Pochodzi z górnośląskiej sportowej rodziny – ojciec Józef Kloze był piłkarzem (m.in. Odra Opole i francuskiego klubu AJ Auxerre), matka Barbara Jeż była piłkarką ręczną, 82-krotną reprezentantką Polski.
Mirosław wyjechał z matką w 1987 roku z Polski jako przesiedleniec do Niemiec. Wychował się w Nadrenii-Palatynacie.

Żonaty z Sylwią. Ma dwóch synów-bliźniaków, Luana i Noaha urodzonych 30 stycznia 2005.
Kariera piłkarska

Swoją karierę piłkarską rozpoczynał w zespole młodzieżowym w klubie SG Blaubach-Diedelkopf.
W 1998 r. przeniósł się do klubu FC 08 Homburg, następnie od 1999 r. grał w niemieckiej ekstraklasie w klubie 1. FC Kaiserslautern, a od 2004 roku w Werderze Brema.

24 marca 2001 roku debiutował w reprezentacji Niemiec w meczu z Albanią. Wraz z kadrą niemiecką sięgnął po wicemistrzostwo świata w 2002 (zdobywając w turnieju 5 bramek, został wicekrólem strzelców), brał również udział w turnieju finałowym Euro 2004. Na Mistrzostwach Świata 2006 w Niemczech, zdobył wraz z reprezentacją Niemiec brązowy medal i został (z dorobkiem 5 goli) królem strzelców.

Od 1 lipca 2007 roku jest piłkarzem FC Bayern Monachium.
Sukcesy i wyróżnienia
W reprezentacji narodowej

    * 2. miejsce na Mistrzostwach Europy 2008
    * 3. miejsce na Mistrzostwach Świata 2006
    * 2. miejsce na Mistrzostwach Świata 2002

W Bayernie Monachium

    * Mistrzostwo Niemiec 2010
    * Puchar Niemiec 2010
    * 2. miejsce w Lidze Mistrzów UEFA 2010
    * Mistrzostwo Niemiec 2008
    * Puchar Niemiec 2008
    * Puchar Bundesligi 2007

W Werderze Brema

    * Puchar Ligi 2006

Indywidualne

    * Król strzelców Mistrzostw Świata 2006
    * Król strzelców Bundesligi 2006
    * Niemiecki Piłkarz Roku 2006]]> Czwartek 1 Lipiec Czwartek 1 Lipiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=36#p36 36@http://www.extrasoccer.pun.pl
Grupa B:

Grupa C:
]]> Sobota 19 Czerwiec Sobota 19 Czerwiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=35#p35 35@http://www.extrasoccer.pun.pl Niedziela 13 Czerwiec Niedziela 13 Czerwiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=34#p34 34@http://www.extrasoccer.pun.pl Niedziela 13 Czerwiec Niedziela 13 Czerwiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=33#p33 33@http://www.extrasoccer.pun.pl Niedziela 13 Czerwiec Niedziela 13 Czerwiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=32#p32 32@http://www.extrasoccer.pun.pl Niedziela 13 Czerwiec Niedziela 13 Czerwiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=31#p31 31@http://www.extrasoccer.pun.pl Niedziela 13 Czerwiec Niedziela 13 Czerwiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=30#p30 30@http://www.extrasoccer.pun.pl
Podaje do Xavi.
Xavi biegnie w strone bramki Argentyny.
Torres się wysuwa.
Xavi podaje i...]]> Niedziela 13 Czerwiec Niedziela 13 Czerwiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=29#p29 29@http://www.extrasoccer.pun.pl


Imię i nazwisko     Gianluca Zambrotta
Data i miejsce
urodzenia     19 lutego 1977
Como, Włochy Włochy
Pozycja     boczny obrońca
Wzrost     181 cm
Masa ciała     76 kg
Informacje klubowe
Obecny klub     A.C. Milan
Numer     15
Kariera seniorska
Lata     Klub     M (G)
1994-1997
1997-1999
1999-2006
2006-2008
2008-     Como Calcio
AS Bari
Juventus Turyn
FC Barcelona
A.C. Milan     50 (6)
65 (8)
296 (10)
58 (3)
57 (1)
Reprezentacja narodowa
Lata     Reprezentacja
1998-2000
2003-     Włochy Włochy U-21
Włochy Włochy     13 (1)
94 (2)

Gianluca Zambrotta (ur. 19 lutego 1977 w Como) – włoski piłkarz, boczny obrońca reprezentacji Włoch i A.C. Milan.

Como Calcio

Zambrotta urodził się w Como, 19 lutego 1977 roku. Tam też rozpoczął swoją karierę piłkarską. W 1994 roku, w wieku siedemnastu lat, klub z Serie B, Como Calcio, zakontraktował młodego Zambrottę. W swoim debiutanckim sezonie nie mógł zachwycić – zagrał zaledwie jeden mecz. Przez to, iż nie dostawał szans, nie mógł pomóc swojemu klubowi uniknąć spadku z ligi. W następnym sezonie Gianluca zaczął grać regularnie. Spędził w Como trzy sezony, aż do sezonu 1996/1997. W swoich dwóch ostatnich latach w rodzinnym mieście Zambrotta rozegrał czterdzieści siedem meczów i strzelił sześć goli.
AS Bari

W 1997 zaczęła się kariera Włocha w Serie A. Jego potencjalnie wielki talent wytropił szef ówczesnego beniaminka, AS Bari - Eugenio Fascetti. Gianluca w pierwszym sezonie w Bari grał na lewym skrzydle. W dwudziestu siedmiu występach strzelił dwa gole. Następnie z klubu odszedł Nicola Ventola i Zambrotta eksplodował. Już w pierwszym meczu przeciwko Venezie Gianluca strzelił gola w dziewiątej minucie spotkania. Ku zaskoczeniu wszystkich był kluczową postacią zespołu na początku rozgrywek. W siódmej kolejce Bari wyjechało do Mediolanu na mecz z Interem. Zambrotta strzelił pierwszego gola i mocno przyczynił się do zwycięstwa 3:2.
Reprezentacja U-21

Tuż po pierwszych meczach w Serie A, Zambrotta przykuł do siebie wzrok trenera włoskiej młodzieżówki. Zadebiutował w meczu przeciwko Malcie do lat 21 25 marca 1998 roku. Już w swoim drugim występie, z Walią, Zambrotta strzelił bramkę i pomógł w zwycięstwie 2:1. We wszystkich grach z jego udziałem w 1998 roku, reprezentacja młodzieżowa Włoch nie przegrała żadnego spotkania, remisując zaledwie jedno.
Reprezentacja seniorska - debiut

W lutym 1999 roku Dino Zoff, ówczesny selekcjoner Squadra Azzurra powołał 22-letniego Gianlukę do pierwszej reprezentacji na towarzyskie spotkanie z Norwegami. Tym samym stał się pierwszym od pięćdziesięciu lat reprezentantem Włoch z klubu Bari. W sezonie 1998/1999 Zambrotta zagrał dla Bari trzydzieści dwa razy i strzelił cztery bramki.
Juventus

Pod wrażeniem jego gry, Carlo Ancelotti postanowił go ściągnąć do Juventusu Turyn. Za transfer Włocha musieli zapłacić aż 15.85 miliona euro. Po transferze do drużyny Starej Damy Gianluca dalej się rozwijał. W swoim pierwszym sezonie w Turynie Zambrotta zaliczył trzydzieści dwa występy i strzelił jednego gola. W ostatniej kolejce Juventus Turyn, po porażce 1:0 z Perugią (Zambrotta dostał czerwoną kartkę) stracił mistrzostwo na rzecz Lazio, które wygrało mecz z Regginą 3:0.
Euro 2000

Swoimi występami Gianluca przekonał Dino Zoffa do zabrania go na mistrzostwa Europy w Belgii i Holandii. Squadra Azzurra wygrała grupę, a Zambrotta zagrał w dwóch pierwszych meczach. Potem pojawił się w podstawowej jedenastce z powrotem w ćwierćfinale i pomógł Italii w zwycięstwie 2:0 nad Rumunami. W półfinale z Holendrami Zambrotta ujrzał 2 żółte kartki już po trzydziestu czterech minutach meczu. Następnie Francesco Toldo obronił cztery jedenastki w serii rzutów karnych i Włosi awansowali do finału, gdzie czekali Francuzi. Pod nieobecność Gianluki Włosi przegrali 2-1 po złotym golu Davida Trezegueta.
Igrzyska Olimpijskie 2000

Po przegranym Euro 2000, Zambrotta wraz z młodzieżową reprezentacją udał się na Igrzyska Olimpijskie w Sydney. Po dwóch zwycięstwach i zapewnieniu sobie awansu z grupy, przed ostatnim meczem trener posadził Gianlukę na ławce i wprowadził dopiero w osiemdziesiątej minucie. To był jego ostatni występ w zespole młodzieżowym. Bez Gianluki Italia dotarła do finału, gdzie przegrała z Hiszpanią.
Pierwsze mistrzostwo

W sezonie 2000/2001 w dwudziestu dziewięciu meczach Gianluca strzelił trzy gole. Juve zajęło drugą lokatę na koniec sezonu. Rok później Gianluca sięgnął po swoje pierwsze Scudetto. Wystąpił wtedy w trzydziestu dwóch meczach strzelając jedną bramkę.
MŚ 2002

Wraz z zakontraktowaniem nowego selekcjonera, Giovanniego Trapattoniego, Zambrotta zaczął częściej występować w drużynie narodowej. Tuż przed mundialem miał już na swoim koncie dwadzieścia trzy reprezentacyjne mecze. W fazie grupowej mistrzostw w Korei i Japonii, Gianluca zagrał pełne dwieście siedemdziesiąt minut. W 1/8 finału Italia natrafiła na współgospodarzy – Koreę Południową. W siedemdziesiątej drugiej minucie Zambrotta został sfaulowany przez koreańskiego obrońcę. Doznał bolesnej kontuzji uda i został zniesiony na noszach z boiska. Włosi przegrali ten mecz po dogrywce i odpadli z turnieju.
Finał Ligi Mistrzów

Przez swoją kontuzję Zambrotta musiał opuścić początek sezonu 2002/2003. Z tego powodu został zakupiony Mauro Camoranesi, który zaczął grę na prawym skrzydle. Był w świetnej formie. To skłoniło Lippi’ego do przesunięcia Gianluki na lewą stronę, gdy ten wyzdrowiał. Zambrotta świetnie zaadaptował się w nowym otoczeniu i zaczął grać regularnie. Sięgnął po drugie mistrzostwo Włoch oraz dotarł do finału Ligi Mistrzów, gdzie Juve zostało pokonane po rzutach karnych przez AC Milan.
Euro 2004

Po rezygnacji z gry w reprezentacji Włoch Paolo Maldiniego, Zambrotta przejął jego pozycję w drużynie. 30 maja 2004 roku, w meczu z Tunezją, strzelił swojego pierwszego gola dla pierwszej reprezentacji. Gianluca uderzył piłkę z woleja po główce Corradi’ego. Następnie Zambrotta udał się z drużyną Italii na mistrzostwa Europy do Portugalii. Squadra Azzurra rozczarowała, odpadając już w fazie grupowej. Jednym z niewielu, którzy nie zawiedli był Zambrotta.
Mistrzostwo Włoch

W sezonach 2004/2005 i 2005/2006 Bianconeri ponownie byli pierwsi w tabeli Serie A. Po licznych kontuzjach na początku sezonu 2005/2006 Gianluca powrócił na prawą stronę obrony. W 2005 roku podpisał też kontrakt z Juventusem aż do 2010 roku. Wtedy też Włoch pozował do kalendarza, z którego dochód przeznaczono na odbudowę centrum macierzyństwa w Afganistanie.
MŚ 2006

W reprezentacji zaszła zmiana – selekcjonerem został Marcello Lippi, który przesunął Gianlukę na prawą stronę obrony. W kadrze pojawiło się wiele nowych twarzy, lecz nadal było w niej miejsce dla Zambrotty. Gianluca pomógł drużynie w awansie do niemieckiego mundialu, występując w ośmiu z dziesięciu meczów kwalifikacyjnych. Przed mundialem na jego koncie były już pięćdziesiąt dwa reprezentacyjne mecze. Zambrotta został wybrany do 23-osobowego składu na Weltmeisterschaft 2006. Podczas przygotowań do mistrzostw, Gianluca doznał kontuzji lewego uda na dwanaście dni przed meczem otwarcia w sparingu z San Giminiano. Na szczęście, później okazało się, iż kontuzja nie jest bardzo poważna i Zambrotta będzie mógł zagrać już w drugim meczu Włoch. Gianluca zagrał w meczu z USA na lewej pozycji, jednak nie błyszczał. Na mecz z Czechami oraz 1/8 finału z Australią, Zambrotta został przesunięty na prawą obronę. Mimo to, także niczym nie zachwycił. Lecz później było już lepiej. Gianluca ćwierćfinał z Ukrainą zaczął na prawej stronie. Już w szóstej minucie trafił do siatki. Była to jego druga i jak na razie ostatnia bramka w kadrze. Następnie został przesunięty na lewą pomoc, skąd asystował przy drugiej bramce Luki Toni’ego. Włosi pewnie zwyciężyli 3:0. Półfinał z gospodarzami i Gianluca znów na prawej obronie. W meczu wyróżnił się mocnym strzałem sprzed pola karnego, który nie trafił do siatki. Po dogrywce Włosi zwyciężyli 2:0. Finał z Francją był dla Zambrotty pierwszym finałem od kiedy gra w reprezentacji. Mecz zakończył się zwycięstwem Italii w karnych 5:3. Zambrotta nie wykonywał jedenastki. Do tego momentu Gianluca Zambrotta zaliczył w kadrze pięćdziesiąt osiem spotkań oraz dwa trafienia.
Calciopoli

Zambrotta powrócił do Włoch, gdzie ludzi mówili nie o zwycięstwie Squadra Azzurra, lecz o skandalu dotyczącym sprzedawania meczów w 5 klubach Serie A, w tym w Juventusie. Gianluca, zdegustowany degradacją Starej Damy do Serie B postanowił odejść z klubu. O Włocha walczyły AC Milan, Chelsea Londyn, Real Madryt i FC Barcelona. W końcu Gianluca wraz z kolegą z Juve, defensorem reprezentacji Francji Lilianem Thuramem, przeszedł za czternaście milionów Euro do drużyny z Katalonii.
FC Barcelona

Gianluca Zambrotta został graczem Barcelony latem 2006 roku. Przybył do klubu wraz z kolegą klubowym z Juventusu Turyn, Lilianem Thuramem. Był elementem operacji „rozbiórka Juve” (włoski klub został zdegradowany do Serie B za udział w aferze korupcyjnej). Włoch to niezwykle szybki boczny obrońca, bądź też pomocnik. Carlo Ancelotti mawiał o nim: „Zambrotta może grać na każdej pozycji i zawsze będzie świetny.”

4 sierpnia 2006 roku Zambrotta zameldował się po wakacjach w Los Angeles, gdzie FC Barcelona rozgrywała jeden z meczów tournée po USA. Zambrotta zagrał w Barcelonie 58 spotkań i strzelił 3 bramki.
Euro 2008

Gianluca Zambrotta był także w kadrze Włoch na Euro 2008. Squadra Azzurra doszła do ćwierćfinału.
AC Milan

Pod koniec maja 2008 roku, Gianluca podpisał kontrakt z włoskim klubem, AC Milan.
Statystyki kariery
Sezon     Liga     Puchar krajowy     Europejskie puchary
Występy     Gole     Występy     Gole     Występy     Gole
Como Calcio (1994-97) (50 występy, 6 goli)
1994-95 Serie B, 1995-97 Serie C1
1994-95     1     0     0     0        
1996-96     14     2     1     0        
1996-97     33     4     1     0        
A.S. Bari (1997-99) (65 występy, 8 goli)
1997-98     27     2     2     2        
1998-99     32     4     4     0        
Juventus (1999-2006) (296 występy, 10 goli)
1999-00     32     1     2     0     12     2
2000-01     29     3     0     0     0     0
2001-02     32     1     6     1     9     0
2002-03     26     1     3     0     13     0
2003-04     30     1     7     0     5     0
2004-05     36     0     0     0     12     0
2005-06     32     0     2     0     8     0
Barcelona (2006-2008) (81 występów, 3 gole)
2006-07     29     3     5     0     6     0
2007-08     29     0     5     0     7     0
Milan (od 2008) (70 występów, 1 gol)
2008-09     33     1     1     0     6     0
2009-10     23     0     1     0     5     0]]> Sobota 12 Czerwiec Sobota 12 Czerwiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=28#p28 28@http://www.extrasoccer.pun.pl
Yaya Touré z lewej


Imię i nazwisko     Gnégnéri Yaya Touré
Data i miejsce
urodzenia     13 maja 1983
Bouaké, Wybrzeże Kości Słoniowej Wybrzeże Kości Słoniowej
Pozycja     Pomocnik
Wzrost     191 cm
Masa ciała     90 kg
Informacje klubowe
Obecny klub     FC Barcelona
Numer     24
Kariera juniorska
1996–2001     ASEC Abidżan
Kariera seniorska
Lata     Klub     M (G)
2001–2004
2004–2005
2005–2006
2006–2007
2007–     KSK Beveren
Metałurh Donieck
Olympiakos Pireus
AS Monaco
FC Barcelona     70 (3)
33 (3)
19 (3)
27 (5)
74 (4)
Reprezentacja narodowa
Lata     Reprezentacja
2004–     Wybrzeże Kości Słoniowej Wybrzeże Kości Słoniowej     45 (5)

Gnégnéri "Yaya" Touré (ur. 13 maja 1983 w Bouaké) – piłkarz z Wybrzeża Kości Słoniowej, grający na pozycji pomocnika. Od sezonu 2007/2008 występuje w barwach FC Barcelony. Jego dwaj bracia, Kolo Touré i Ibrahim Touré, również są piłkarzami.
Biografia

Swoje pierwsze piłkarskie kroki Yaya stawiał w zespole ASEC Abidżan. Młodego, utalentowanego zawodnika, który dysponuje świetnymi warunkami fizycznymi, szybko dostrzeżono na Starym Kontynencie i już po roku gry w rodzimym klubie po piłkarza zgłosili się działacze belgijskiego KSK Beveren. 18-letni wówczas Yaya występował w belgijskim klubie trzy sezony, po czym przeniósł się na Ukrainę. Toure zasilił skład Metałurha Donieck i występował w nim przez 2 lata. Właśnie wtedy po raz pierwszy został powołany do reprezentacji kraju, w której wystąpił już 27 razy i zdobył trzy bramki.

Kolejnym przystankiem na piłkarskiej drodze Toure była Grecja. Broniąc barw Olympiakosu Pireus Yaya zadebiutował w Lidze Mistrzów. Wtedy też o graczu z Wybrzeża Kości Słoniowej po raz pierwszy zrobiło się głośno w Europie. Dobre występy w zmaganiach o tytuł najlepszej drużyny Starego Kontynentu zaowocowały ofertami z kilku zagranicznych klubów, między innymi AS Monaco, do którego piłkarz przeniósł się w następnym sezonie. Jednak i we Francji Toure nie pozostał zbyt długo. Po jednym sezonie gry dla tej drużyny, w której barwach zdobył 5 bramek w 27 spotkaniach zawodnikiem zainteresowali się działacze FC Barcelony i wykupili go za 12 milionów euro, podpisując kontrakt na cztery lata.Piłkarz występuje w Dumie Katalonii z numerem 24 na plecach. Zapisana w kontrakcie klauzula odstępnego wynosi 90 mln euro.

W sezonie 2008/2009 wraz z Barceloną zdobył potrójną koronę: Primera División, Ligę Mistrzów i Puchar Króla. Touré zdobył trzy bramki, dwie w lidze i jedną w Pucharze Króla, którą strzelił w wygranym 4:1 finale z Athletic Bilbao. Yaya grał także w finałowym meczu Ligii Mistrzów przeciwko Manchesterowi United (wygrana 2:0). W tym spotkaniu ustawiony był na pozycji stopera, czyli na środku linii obrony.

Sezon 2009/2010 rozpoczął z drużyną od zdobycia trzech kolejnych tytułów: Superpucharu Hiszpanii (mecz przeciwko Athletic Bilbao), Superpucharu Europy (Szachtar Donieck) i Klubowego Mistrzostwa Świata (finałowy mecz przeciwko Estudiantes La Plata).
Kariera reprezentacyjna

    * Finalista Pucharu Narodów Afryki (2006),
    * Uczestnik Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2006.]]> Sobota 12 Czerwiec Sobota 12 Czerwiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=27#p27 27@http://www.extrasoccer.pun.pl


Data i miejsce
urodzenia    20 marca 1984
Madryt, Hiszpania
Pseudonim    El Niño (Dzieciak)
Pozycja    napastnik
Wzrost    186 cm
Masa ciała    78 kg
Informacje klubowe
Obecny klub    Liverpool
Numer    9
Kariera juniorska
1995–2001    Atlético Madryt
Kariera seniorska
Lata    Klub    M (G)
2001–2007
2007–    Atlético Madryt
Liverpool    214 (82)
80 (58)
Reprezentacja narodowa
Lata    Reprezentacja
2000
2001
2001
2001
2002
2002–2003
2003–     Hiszpania U-15
Hiszpania U-16
Hiszpania U-17
Hiszpania U-18
Hiszpania U-19
Hiszpania U-21
Hiszpania    1 (0)
9 (11)
4 (1)
1 (1)
5 (6)
10 (3)
72 (23)

Fernando José Torres Sanz (ur. 20 marca 1984 w Madrycie) – hiszpański piłkarz występujący na pozycji napastnika, gracz Liverpoolu i reprezentacji Hiszpanii.

Torres zaczął karierę w Atlético Madryt, w którym występował we wszystkich młodzieżowych drużynach. W pierwszym zespole zadebiutował w 2001, łącznie zagrał w 174 meczach Primera División, strzelając 75 goli. Wcześniej przez dwa sezony reprezentował barwy klubu w Segunda División, zaliczając 40 spotkań, w których zdobył siedem bramek. W 2007 odszedł do Liverpoolu stając się najdroższym piłkarzem w historii angielskiego klubu. W debiutanckim sezonie zdobył ponad 20 goli w lidze, czego ostatnio dokonał Robbie Fowler w sezonie 1995/1996. W grudniu 2009 roku strzelił 50 bramkę w lidze i został najszybszym zawodnikiem, który tego dokonał.

Występuje w reprezentacji Hiszpanii, w której zadebiutował w meczu przeciwko Portugalii w 2003. Z drużyną narodową wziął udział w Mistrzostwach Europy 2004, Mistrzostwach Świata 2006 i Mistrzostwach Europy 2008. Nie strzelił gola na turnieju w 2004, dwa lata później trzykrotnie trafił do siatki. Na Euro 2008 zdobył dwie bramki, w tym zwycięską w wygranym 1:0 finale z Niemcami.

Dzieciństwo i początki kariery

Urodzony 20 marca 1984, jest trzecim dzieckiem Flori i Jose. Siostra Mari Paz przyszła na świat osiem lat wcześniej, a brat Israel siedem lat przed zawodnikiem. Piłką nożną zaczął interesować się jako dziecko. W wieku 5 lat dołączył do swojego pierwszego zespołu, Parque 84. Jego dziadek nie był wielkim fanem futbolu, pomimo to zagorzale kibicował Atlético Madryt, do którego miłość zaszczepił w Torresie.

Początkowo Hiszpan chciał być bramkarzem, na tej pozycji grał jego starszy brat. Mając siedem lat zaczął regularnie występować na pozycji napastnika w halowym zespole dziecięcym Mario’s Holland. Trzy lata później, w wieku 10 lat, trafił do Rayo 13, występującej w rozgrywkach drużyn składających się z jedenastu zawodników. Po sezonie, w którym strzelił 55 goli, Torres został jednym z trzech zawodników zespołu, którzy zostali wysłani na próbne testy do Atlético Madryt. Swoją grą zrobił wrażenie na skautach i w 1995, w wieku 11 lat, dołączył do klubu. Rok później Torres otrzymał ofertę przenosin do Realu Madryt, rywala Atlético, którą odrzucono.
Kariera klubowa
Atlético Madryt

Torres w trakcie dyskusji z sędzią podczas meczu Atlético

Trzy lata po przyjściu do drużyny, zwyciężył z zespołem w międzynarodowym turnieju U-15 Nike Cup. Po zakończeniu zawodów został uznany za najbardziej utalentowanego piłkarza Europy w swojej kategorii wiekowej. W 1999 otrzymał wartą 2 miliony euro ofertę przenosin do Valencii, którą odrzucono, a z zawodnikiem podpisano profesjonalny kontrakt z klauzulą sprzedaży za trzy miliony euro. Pierwszy rok gry spędził w młodzieżowym zespole, a następny sezon rozpoczął w Honour Divison. Rozgrywki zaczęły się dla niego pechowo, gdyż we wrześniu złamał nogę i pauzował do grudnia. W przygotowaniach do kolejnego sezonu trenował z pierwszym zespołem, w którym ostatecznie zadebiutował 27 maja 2001 na Vicente Calderón wchodząc na murawę w 65. minucie spotkania z Leganés. W czasie występu miał 17 lat i 68 dni, co uczyniło go najmłodszym debiutantem w historii klubu. Tydzień później zdobył swojego pierwszego ligowego gola w spotkaniu przeciwko Albacete, a Atlético zakończyło rozgrywki poza miejscem premiującym awans do Primera División.

W kolejnym sezonie, w którym to Torres wystąpił w 36 spotkaniach, zespół wywalczył promocję do pierwszej ligi. Pierwszy sezon w najwyższej klasie rozrywkowej Hiszpan zakończył z 29 występami i 12 zdobytymi golami, a Atlético uplasowało się na 11. miejscu. W kolejnym sezonie Torres poprawił swoje osiągnięcie z poprzednich rozgrywek, strzelając 19 bramek w 35 ligowych spotkaniach, co dało mu trzecie miejsce w klasyfikacji strzelców. W wieku 19 lat został najmłodszym kapitanem w historii klubu. Atlético nie zdołało się zakwalifikować do Pucharu UEFA, ale dzięki zajęciu w lidze 7. pozycji uzyskało awans do Pucharu Intertoto. W spotkaniu z OFK Belgrad zdobył dwa gole, które były jego pierwszymi w europejskich pucharach. Atlético dotarło do finału, w którym przegrało po rzutach karnych z Villarreal. W 2005 sprowadzeniem Torresa zainteresowana była Chelsea, ale prezes hiszpańskiego klubu Enrique Cerezo nie wyraził zgody na transfer. Cerezo ogłosił w styczniu 2006 roku, że klub jest gotów rozważyć oferty za zawodnika, a sam Torres stwierdził, że w marcu otrzymał ofertę od Newcastle United.

Po Mistrzostwach Świata 2006, w których Torres dotarł z reprezentacją do 1/8 finału, Chelsea ponownie zaczęła starania o pozyskanie zawodnika, ale ten zdecydował, że jeszcze przez rok pozostanie w Atlético. W następnym sezonie, w którym zdobył w lidze 14 bramek, na nowo rozpoczęły się spekulacje dotyczące przyszłości piłkarza, po tym jak Atlético nie zakwalifikowało się do Pucharu UEFA. Według angielskich mediów Hiszpan był głównym celem transferowym Liverpoolu. Kilka dni później poinformowano, że kluby doszły do porozumienia; kwota transferu wyniosła 25 milionów funtów, a do Atlético w ramach transakcji odszedł Luis García. 30 czerwca Atlético ogłosiło pozyskanie z Villarrealu Diego Forlána, jeszcze przed oficjalnym podpisaniem kontraktu Torresa z Liverpoolem. 2 lipca zawodnik sfinalizował umowę z angielskim klubem. Następnego dnia piłkarz pomyślnie przeszedł testy medyczne, po których powrócił do Madrytu na pożegnalną konferencję prasową. Z momentem podpisania umowy Torres stał się najdroższym piłkarzem w historii Liverpoolu.
Liverpool
Sezon 2007/2008

Torres w meczu Liverpoolu z Middlesbrough 23 lutego 2008, w którym zdobył hat-tricka

Po transferze do Liverpoolu wielu ekspertów piłkarskich twierdziło, że kwota transferu była za wysoka na zawodnika, który nie zdobywał wielu bramek w lidze hiszpańskiej. Torres zadebiutował w Liverpoolu 11 sierpnia 2007 w wygranym 2:1 wyjazdowym meczu z Aston Villą. Premierowy występ dla klubu w Lidze Mistrzów zanotował cztery dni później w zakończonym zwycięstwem 1:0 spotkaniu z Toulouse, wchodząc na murawę w 79. minucie. Pierwszego gola w Premier League zdobył 19 sierpnia w debiucie na Anfield, w 16. minucie meczu z Chelsea. Pierwszego hat-tricka strzelił 25 września 2007 w wygranym 4:2 meczu Pucharu Ligi Angielskiej z Reading. Pierwszą bramkę w Lidze Mistrzów zdobył w swoim trzecim występie w tych rozgrywkach, w zakończonym wynikiem 4:1 pojedynku z FC Porto. Torres w tamtym spotkaniu zdobył dwa gole. 11 grudnia Torres zdobył bramkę w meczu z Olympique Marsylia, która później została wybrana bramką sezonu strzeloną przez Liverpool.

Torres został wybrany najlepszym piłkarzem lutego w Premier League, a podstawę do wręczenia nagrody Hiszpanowi stanowiły cztery strzelone gole w dwóch ligowych występach, w tym hat-trick w spotkaniu z Middlesbrough, 23 lutego 2008. Ten i kolejne trzy gole zdobyte w zakończonym zwycięstwem 4:0 meczu z West Ham United sprawiły, że stał się czwartym graczem w historii Liverpoolu, któremu udało się strzelić hat-tricka w dwóch kolejnych spotkaniach na własnym boisku. W 33 kolejkach Premier League zdobył 21 bramek, jako pierwszy od czasów Robbiego Fowlera przekraczając granicę 20 trafień w sezonie. W kwietniu zdobył kolejnego gola w Lidze Mistrzów, w rewanżowym spotkaniu z Arsenalem w ramach ćwierćfinału, przyczyniając się do awansu zespołu do dalszej fazy rozgrywek. Było to jego 29 trafienie w sezonie, dzięki czemu pobił rekord byłego zawodnika Liverpoolu, Michaela Owena. 11 kwietnia 2008 Torres został nominowany do nagrody Piłkarza Roku Ligi Angielskiej, którą ostatecznie otrzymał zawodnik Manchesteru United Cristiano Ronaldo. Hiszpan otrzymał także nominację do nagrody Młodego Piłkarza Roku Ligi Angielskiej, której laureatem został gracz Arsenalu Cesc Fàbregas. Wybrano go również do Jedenastki Roku Ligi Angielskiej. W maju w plebiscycie na Piłkarza Roku Ligi Angielskiej wg Dziennikarzy zajął drugie miejsce.

4 maja 2008 Torres strzelił gola w 57. minucie spotkania z Manchester City, zdobywając bramkę w ósmym kolejnym meczu ligowym na własnym boisku. Wyrównał tym samym klubowy rekord Rogera Hunta. Po strzeleniu 24 ligowej bramki w ostatnim meczu sezonu, wygranym 2:0 z Tottenham Hotspur, został najskuteczniejszym zagranicznym debiutantem w historii Premier League, poprawiając poprzedni rekord należący do Ruuda Van Nistelrooya (23 trafienia). Rozgrywki zakończył na drugim miejscu ex aequo z Emmanuelem Adebayorem w klasyfikacji strzelców ligi. Po zakończeniu został wybrany przez kibiców najlepszym piłkarzem Liverpoolu w sezonie 2007/2008.

Pod koniec maja media spekulowały, że Chelsea zamierza złożyć opiewającą na 50 milionach funtów ofertę za Hiszpana, jednak sam zawodnik stwierdził, że nie zamierza w najbliższej przyszłości opuszczać klubu. Prezes Liverpoolu Tom Hicks również negatywnie odniósł się do tego pomysłu, twierdząc, że Torres nie zostanie sprzedany za żadną cenę.
Sezon 2008/2009

Torres cieszy się po zdobytej bramce
Zdjęcie: Philip Gabrielsen

Hiszpan obiecująco rozpoczął sezon 2008/2009, strzelając gola w wygranym 1:0 wyjazdowym spotkaniu z Sunderlandem. 31 sierpnia 2008 zerwał ścięgna podkolanowego w zremisowanym 0:0 meczu z Aston Villą, która miała go wykluczyć z gry na trzy tygodnie. Na boisko powrócił 16 września, występując w wygranym meczu z Olympique Marsylia w Lidze Mistrzów. 27 września zdobył dwie bramki w wygranych 2:0 derbach Merseyside. Następnie wygranym 3:2 meczu z Manchesterem City strzelił dwa gole, przy czym pierwszy z nich był 1000 bramką zdobytą przez Liverpool w Premier League od momentu założenia tej ligi w 1992 roku[potrzebne źródło]. 22 października Liverpool rozegrał mecz z byłym klubem Torresa, Atlético w ramach rozgrywek grupowych Ligi Mistrzów na Vicente Calderon, jednak kontuzja więzadła Hiszpana, której doznał w meczu reprezentacji Hiszpanii z Belgią uniemożliwiła mu grę w spotkaniu. 27 października został wybrany do najlepszej drużyny sezonu 2007/08 według FIFPro.

Do gry po kontuzji powrócił w wygranym 3:0 meczu z West Bromwich Albion, wchodząc na murawę w 72. minucie. Na początku listopada Torres przyznał, że chciałby przed zakończeniem kariery powrócić do Atlético. 26 listopada w wygranym 1:0 meczu Ligi Mistrzów z Olympique Marsylia doznał urazu ścięgna, która miała go wykluczyć z gry na okres od dwóch do czterech tygodni. 2 grudnia w plebiscycie France Football na najlepszego piłkarza Europy roku 2008 zajął trzecie miejsce, ustępując Leo Messiemu i zwycięzcy Cristiano Ronaldo. Następnie Torres został nominowany do nagrody Piłkarza Roku FIFA. W plebiscycie tym zajął ostatecznie trzecie miejsce, ustępując tak samo jak w przypadku Złotej Piłki Leo Messiemu i zwycięzcy Cristiano Ronaldo. 3 stycznia 2009 powrócił do gry po kontuzji, kiedy to wystąpił w wygranym 2:0 spotkaniu Pucharu Anglii z Preston North End, i zdołał zdobyć swoją pierwszą bramkę w rozgrywkach, ustanawiając w 93. minucie wynik meczu. 1 lutego w wygranym 2:0 meczu z Chelsea Torres zdobył obydwie bramki dla swojego zespołu. Mimo iż półtora roku w klubie, Torres znalazł się na 50. miejscu na liście 50 najlepszych graczy Liverpoolu według The Times.

Torres podczas meczu z Manchesterem City, 5 października 2008

10 marca Liverpool grał z Realem Madryt w 1/8 Lidze Mistrzów. Torres mimo urazu stawu skokowego mógł zagrać w tym meczu, ponieważ przed tym spotkaniem otrzymał zastrzyk znieczulający. Torres zdobył pierwszą bramkę w tym meczu, a Liverpool wygrał 4:0 i awansował do dalszej fazy rozgrywek. Cztery dni później zdobył wyrównującą bramkę w wygranym 4:1 spotkaniu z Manchesterem United. 26 kwietnia po raz drugi znalazł się w Jedenastce Sezonu Premier League. W ostatnim meczu sezonu z Tottenhamem Hotspur, wygranym 3:1, strzelił 50. bramkę dla klubu, a Liverpool zajął ostatecznie drugie miejsce w tabeli, ustępując Manchesterowi United.
Sezon 2009/2010

28 maja 2009 roku Torres zaakceptował nowy kontrakt z klubem, który podpisał 14 sierpnia. Dzięki tej umowie zarobki piłkarza zwiększyły się do 110 tysięcy funtów na tydzień, a Hiszpan będzie mógł przedłużyć kontrakt o jeden rok po tym jak wygaśnie w 2013 roku. 19 września Torres zdobył dwie bramki w wygranym 3:2 meczu z West Ham United. Tydzień później, w wygranym 6:1 meczu z Hull City zdobył hat-tricka. Po zdobyciu pięciu bramek w lidze i przewodzenia w klasyfikacji najlepszych strzelców Premier League, Torres został wybrany najlepszym graczem września w Premier League. 25 października zdobył pierwszą bramkę w wygranym 2:0 meczu z Manchesterem United. Po tym spotkaniu Benítez pochwalił go, mówiąc: Czekaliśmy na to ostatnie podanie, kiedy Torres doszedł do piłki, wiedzieliśmy, że zdobędzie gola.

16 grudnia Torres wystąpił w meczu z Wigan Athletic. Był to jego setny występ dla Liverpoolu. Sześć dni później po raz drugi został wybrany do najlepszej drużyny sezonu według FIFPro. 29 grudnia w meczu z Aston Villą Torres w doliczonym czasie gry zdobył zwycięską bramkę dla Liverpoolu. Był to jego 50 gol w lidze dla Liverpoolu i zarazem najszybciej strzelone 50 bramek w historii klubu i Premier League. 13 stycznia 2010 roku w meczu Pucharu Anglii z Reading doznał kontuzji kolana, która miała go wykluczyć z gry na sześć tygodni. Na boisko powrócił 21 lutego, kiedy to wystąpił w zremisowanym 0:0 meczu z Manchesterem City. W marcu 2010 roku pojawiły się spekulacje o odejściu Torresa w letnim okienku transferowym, jednak piłkarz zaprzeczył tym pogłoskom mówiąc: Moje miejsce jest w Liverpoolu i Anglii. Ciągle mam jeszcze trzy lata do wygaśnięcia kontraktu. W kwietniu kontuzja kolana, której doznał w styczniu odnowiła się. Wykluczyła go z meczu z Fulham (0:0), rozegranego 11 kwietnia. Torres zdecydował się na wizytę do lekarza-specjalisty.
Kariera reprezentacyjna

Torres świętuje triumf Hiszpanii na Euro 2008

W lutym 2001 roku z reprezentacją Hiszpanii U-16 zwyciężył w turnieju Algarve. Mając 15 lat zdobył z reprezentacją Młodzieżowe Mistrzostwo Europy do lat 16 strzelając w finale zwycięską bramkę, ponadto zwyciężył w klasyfikacji strzelców oraz wybrany został graczem turnieju. W listopadzie 2001 roku reprezentował Hiszpanię w Młodzieżowych Mistrzostwach Świata U-17, ale zespół nie wyszedł z grupy. W lipcu 2002 roku odniósł z kadrą zwycięstwo w Mistrzostwach Europy U-19, ponownie zdobywając w finale gola na wagę triumfu, kończąc również zawody jako najlepszy strzelec i gracz turnieju.

6 września 2003 zadebiutował w pierwszej reprezentacji w towarzyskim meczu z Portugalią. Pierwszego gola zdobył 28 kwietnia 2004 w spotkaniu z Włochami. Został powołany na Mistrzostwa Europy 2004, na których dwukrotnie wchodził z ławki rezerwowych, a pierwszy występ w podstawowym składzie zaliczył w decydującej o awansie do dalszych gier potyczce z Portugalią, którą Hiszpania przegrała 0:1 i odpadła z turnieju.

W eliminacjach do Mistrzostw Świata 2006 strzelił 7 goli w 11 spotkaniach, dzięki czemu został najlepszym strzelcem Hiszpanii w kwalifikacjach. W swoim pierwszym występie na mistrzostwach świata, zdobył gola wolejem, którym przypieczętował zwycięstwo 4:0 z Ukrainą. W drugim grupowym meczu przeciwko Tunezji, wygranym 3:1, Torres dwukrotnie wpisał się na listę strzelców. Turniej zakończył z trzema bramkami na koncie, będąc ex aequo z Davidem Villą najlepszym strzelcem drużyny. Hiszpan pojechał z reprezentacją na Mistrzostwa Europy 2008, zaliczając w pierwszym meczu z Rosją asystę przy golu Villi. Torres został skrytykowany po tym, jak schodząc z boiska w 55. minucie meczu nie podał ręki selekcjonerowi kadry Luisowi Aragonésowi. Zawodnik zaprzeczał potem jakoby miał być w konflikcie z selekcjonerem, twierdząc, że był zły na samego siebie. Swojego pierwszego gola w turnieju strzelił w następnej potyczce Hiszpanów, zwyciężonej 2:1 ze Szwecją. W wygranym 1:0 finale Torres zdobył zwycięską bramkę i został uznany piłkarzem meczu. Razem z drugim napastnikiem w drużynie, Davidem Villą, znalazł się w jedenastce turnieju.

15 października 2008 w meczu z Belgią, rozegranym w ramach eliminacji do Mistrzostw Świata 2010, Torres doznał kontuzji ścięgna podkolanowego, przez co musiał pauzować przez kilka dni. 28 marca 2009 w spotkaniu z Turcją w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2010, rozegrał swój 60 mecz dla drużyny narodowej, stając się tym samym najmłodszym zawodnikiem hiszpańskim, który tego dokonał. W czerwcu otrzymał powołanie na Puchar Konfederacji w RPA. W pierwszym spotkaniu Hiszpanii na turnieju, przeciwko Nowej Zelandii, Torres w przeciągu 17. minut zdobył swojego drugiego w karierze hat-tricka dla kadry; był to również najszybszy hat-trick w historii reprezentacji. W półfinale Hiszpania przegrała ze Stanami Zjednoczonymi 0:2. W meczu o trzecie miejsce, Torres został zmieniony w 57. minucie meczu, a spotkanie zakończyło się zwycięstwem Hiszpanii po dogrywce 3:2.
Styl gry

Torres jest nominalnym napastnikiem, mimo iż początkowo grał jako bramkarz.

Hiszpan jest szybkim, silnym, dobrze grającym w powietrzu oraz wyszkolonym technicznie zawodnikiem.
Życie prywatne

27 maja 2009 Torres poślubił Olallę Domínguez Liste. Ceremonia odbyła się w miasteczku El Escorial na północy Hiszpanii. Oboje znają się od 1992 roku, zaś związani są ze sobą od 2001. 8 lipca 2009 na świat przyszło ich pierwsze dziecko, córka Nora Torres Domínguez.
Inne

W 2003 wystąpił w teledysku do piosenki "Ya Nada Volverá A Ser Como Antes" jednego ze swoich ulubionych zespołów, El Canto del Loco, ponadto przyjaźni się z jego wokalistą Danim Martínem. Dwa lata później pojawił się gościnnie w filmie komediowym Torrente 3: El protector. W 2009 wydał swoją autobiografię zatytułowaną El Niño: My Story
Statystyki kariery
Występy w klubie Klub    Sezon    Liga[A]    Puchar kraju    Puchar ligi    Puchary europejskie    Ogółem
Występy    Gole    Występy    Gole    Występy    Gole    Występy    Gole    Występy    Gole
Atlético Madryt    2000/2001    4    1    2    0    0    0    0    0    6    1
2001/2002    36    6    1    1    0    0    0    0    37    7
2002/2003    29    13    2    1    0    0    0    0    31    14
2003/2004    35    19    5    2    0    0    0    0    40    21
2004/2005    38    16    6    2    0    0    5    2    49    20
2005/2006    36    13    4    0    -    -    -    -    40    13
2006/2007    36    14    4    1    -    -    -    -    40    15
Ogólnie    214    82    24    7    -    -    5    2    243    91
Liverpool    2007/2008    33    24    1    0    1    3    11    6    46    33
2008/2009    24    14    3    1    2    0    9    2    38    17
2009/2010    22    18    2    0    0    0    8    4    32    22
Ogólnie    79    56    6    1    3    3    28    12    116    72


Ostatnia aktualizacja: 9 kwietnia 2010
Występy w reprezentacji Reprezentacja    Sezon    Występy    Gole
Hiszpania    2003/2004    9    1
2004/2005    10    2
2005/2006    15    10
2006/2007             8    1
2007/2008    12    3
2008/2009    14    6
2009-2010    2    0
Ogólnie    70    23


Ostatnia aktualizacja: 12 września 2009
Gole w reprezentacji


Ostatnia aktualizacja: 14 sierpnia 2009
Osiągnięcia

Atlético Madryt
Zwycięstwo
Segunda División: 2002

Reprezentacja Hiszpanii
Zwycięstwo
Młodzieżowe Mistrzostwa Europy U-16: 2001
Młodzieżowe Mistrzostwa Europy U-19: 2002
Mistrzostwa Europy: 2008
Trzecie miejsce
Puchar Konfederacji : 2009

Indywidualne
Zwycięzca
Najlepszy strzelec turnieju Nike Cup: 1999
Najlepszy Młody Piłkarz Europy: 1999
Najlepszy gracz turnieju Algarve: 2001
Najlepszy strzelec turnieju Algarve: 2001
Najlepszy piłkarz Młodzieżowych Mistrzostw Europy U-16: 2001
Najlepszy strzelec Młodzieżowych Mistrzostw Europy U-16: 2001
Najlepszy piłkarz Młodzieżowych Mistrzostw Europy U-19: 2003
Najlepszy strzelec Młodzieżowych Mistrzostw Europy U-19: 2003
Zawodnik Miesiąca Ligi Angielskiej: luty 2008, wrzesień 2009
Miejsce w Drużynie Roku Ligi Angielskiej: 2008, 2009
Piłkarz Roku Liverpoolu: 2008
Miejsce w Drużynie Turnieju Mistrzostw Europy: 2008
Miejsce w Drużynie Roku FIFPro: 2008, 22009
Najlepszy piłkarz Premier League regionu północno-zachodniego: 2008
Miejsce w Drużynie Roku wg UEFA: 2008

Torres ustanowił także kilka rekordów. Jest najmłodszym debiutantem oraz najmłodszym kapitanem w historii. Najszybciej zdobył 50 bramek w Premier League (72 występy). W sezonie 2007/2008 strzelił 24 bramki w lidze co uczyniło go najbardziej bramkostrzelnym zagranicznym zawodnikiem w swoim debiutanckim sezonie w Premier League. Poza tym Torres jest najskuteczniejszym obcokrajowcem w całej historii Liverpoolu oraz jednym z dwóch graczy, którzy ośmiokrotnie pod rząd zdobywali gole w meczach na Anfield.]]> Wtorek 1 Czerwiec Wtorek 1 Czerwiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=26#p26 26@http://www.extrasoccer.pun.pl


Imię i nazwisko    Xavier Hernández i Creus
Data i miejsce
urodzenia    25 stycznia 1980
Terrassa, Hiszpania
Pseudonim    Humphrey Bogart
El profe
Pozycja    Pomocnik
Wzrost    170 cm
Informacje klubowe
Obecny klub    FC Barcelona
Numer    6
Kariera juniorska
1991–1997    Barcelona
Kariera seniorska
Lata    Klub    M (G)
1997–1999
1998–    Barcelona B
FC Barcelona    61 (4)
349 (34)
Reprezentacja narodowa
Lata    Reprezentacja
1997
1997–1998
1999
1998–2001
2000
2000–
1998–     Hiszpania U-17
Hiszpania U-18
Hiszpania U-20
Hiszpania U-21
Hiszpania U-23
Hiszpania
Katalonia    10 (2)
10 (0)
6 (2)
25 (7)
6 (2)
84 (8)
8 (2)

Xavi, właśc. Xavier Hernandéz Creus (ur. 25 stycznia 1980 w Terrassie) – hiszpański piłkarz, pomocnik reprezentacji Hiszpanii i FC Barcelona. Zadebiutował w Primera División 18 sierpnia 1998 przeciwko RCD Mallorca.

Kariera klubowa

Xavi urodził się w Terrasie w Katalonii. Swoją karierę piłkarską rozpoczął w wieku 11 lat w drużynie juniorów klubu FC Barcelona. W sezonie 1997/98 został włączony do drużyny rezerw, FC Barcelony B. W tym sezonie wraz z drużyną awansował do Segunda División, hiszpańskiej drugiej ligi.

Gdy Xavi wrócił z Mistrzostw Świata U-18, ówczesny trener FC Barcelony, Louis Van Gaal zaczął go regularnie wystawiać w pierwszym zespole. W pierwszej drużynie zadebiutował 18 sierpnia 1998 roku w meczu o Superpuchar Hiszpanii przeciwko RCD Mallorce, strzelając także bramkę. Pełnił ważną rolę w drużynie która w sezonie 1998/99 zdobyła Mistrzostwo Hiszpanii. W następnych rozgrywkach stał się pierwszym rozgrywającym drużyny przez większą część sezonu, zastępując kontuzjowanego Josepa Guardiolę. Kiedy Guardiola odszedł, władze klubu uznały, że nie ma potrzeby sprowadzać nowego zawodnika i na pozycji środkowego pomocnika na stałe zagościł 21-letni wówczas wychowanek. W 2003 roku swoją prezydenturę zakończył Joan Gaspart i zadłużony klub przejął nowy zarząd z Joanem Laportą na czele. Xavi, mimo wielu ofert z innych klubów, postanowił kontynuować swoją karierę na Camp Nou. I już w sezonie 2004/2005 mógł świętować ze swym zespołem tytuł Mistrza Hiszpanii, który wrócił do Barcelony po 6 latach. W następnym sezonie Barca ponownie zdobyła mistrzostwo kraju, a także wygrała Ligę Mistrzów. Wkład Xaviego w te sukcesy nie był jednak już tak duży jak rok wcześniej. W grudniu, podczas sesji treningowej doznał poważnej kontuzji zerwania wiązadeł kolanowych, która wykluczyła go z gry na 6 miesięcy. Jego miejsce w kadrze zajął Andres Iniesta, który dobrymi występami w lidze i Lidze Mistrzów uzupełnił lukę po kontuzjowanym rodaku. Xavi do gry wrócił dopiero w następnym sezonie, a jego udział w tamtych sukcesach drużyny miał jedynie wymiar mentalny. W następnych latach FC Barcelonie wiodło się znacznie gorzej. Jednak mimo słabej postawy całego zespołu i braku trofeów, Xavi stanowił ważne ogniwo zespołu Franka Rijkaarda i prezentując równą formę ratował kilkakrotnie zespół przed utratą punktów. W listopadzie 2008 roku zainteresowanie nim wyraził angielski Manchester United. W sezonie 2008/2009 Xavi wygrał z Barceloną wszystko co było w klubowej piłce do wygrania. W pięknym stylu Duma Katalonii zwyciężyła w rozgrywkach La Liga nadając przy tym również nowy nr kierunkowy do Madrytu 2:6. Podobnie było w rozgrywkach o Puchar Króla gdzie niejednokrotnie Barca mocno rezerwowym składem nie pozostawiała złudzeń kto jest nr jeden w Hiszpanii i nie tylko. Czego dowodem jest trzeci triumf w rozgrywkach Ligi Mistrzów. W finale rozgrywanym w Rzymie Barca nie dała szans Manchesterowi United wygrywając 2:0. Wkład Xaviego w te sukcesy jest niepodważalny. Został on wybrany MVP finału Ligi Mistrzów a przez wielu fachowców i kibiców jest uznawany za najlepszego rozgrywającego na świecie.
Kariera reprezentacyjna

Xavi w reprezentacji Hiszpanii zadebiutował w roku 2000. Wraz z nią był na Mistrzostwach Świata w Korei i Japonii w roku 2002 oraz na Mistrzostwach Europy w Portugalii w 2004 roku. W 2006 roku udał się wraz reprezentacją do Niemiec i mimo upływu krótkiego czasu od zakończenia rehabilitacji pokazał się z dobrej strony zyskując uznanie kibiców i trenera Luisa Aragonesa. W 2008 roku Hiszpania zdobyła mistrzostwo Europy, a Xavi został uznany przez UEFA za najlepszego piłkarza turnieju.
Przywiązanie do barw klubowych

Xavi, urodziwszy się w Terrassie, czuje się Katalończykiem i na każdym kroku deklaruje swoje przywiązanie do barw klubowych. Mimo zainteresowania ze strony zagranicznych klubów głośno mówi, że chciałby zakończyć karierę w FC Barcelonie. Dzięki swej wierności, a także profesjonalizmowi i spokojnemu usposobieniu, jest jednym z ulubieńców cules.
Statystyki
(Stan na 8 maja 2010)Klub    Sezon    Ligi krajowe    Puchary Krajowe    Europejskie puchary    Inne    Razem
Występy    Gole    Występy    Gole    Występy    Gole    Występy    Gole    Występy    Gole
FC Barcelona B    1997-98    33    2    -    -    -    -    -    -    33    2
1998-99    18    0    -    -    -    -    -    -    18    0
1999-00    4    1    -    -    -    -    -    -    4    1
Razem    55    3    -    -    -    -    -    -    55    3
FC Barcelona    1998-99    17    1    2    0    6    0    1    1    26    2
1999-00    24    0    4    1    10    1    0    0    38    2
2000-01    20    2    7    0    9    0    -    -    36    2
2001-02    35    4    1    0    16    0    -    -    52    4
2002-03    29    2    1    0    14    1    -    -    44    3
2003-04    36    4    6    0    7    1    -    -    49    5
2004-05    36    3    1    0    8    0    -    -    45    3
2005-06    16    0    0    0    4    0    2    0    22    0
2006-07    35    3    7    2    7    0    5    1    54    6
2007-08    35    7    7    1    12    1    -    -    54    9
2008-09    35    6    5    1    14    3    -    -    54    10
2009-10    33    3    3    2    11    1    5    1    52    7
Razem    351    35    44    7    118    8    13    3    526    53
W karierze    412    39    44    7    118    8    13    3    587    57

Gole w reprezentacji [edytuj]#    Data    Miejsce    Przeciwnik    Gol    Wynik    Rozgrywki
1.    26 marca 2005    Estadio El Helmántico, Salamanca, Hiszpania        2–0    3–0    Mecz towarzyski
2.    6 września 2006    Windsor Park, Belfast, Irlandia Północna        0–1    3–2    Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2008 (eliminacje)
3.    11 Października 2006    Nueva Condomina, Murcia, Hiszpania        1–0    2–1    Mecz towarzyski
4.    12 września 2007    Estadio Carlos Tartiere, Oviedo, Hiszpania        1–0    2–0    Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2008 (eliminacje)
5.    21 listopada 2007    Estadio Gran Canaria, Las Palmas, Hiszpania        1–0    1–0    Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2008 (eliminacje)
6.    4 czerwca 2008    Estadio El Sardinero, Santander, Hiszpania        1–0    1–0    Mecz towarzyski
7.    26 czerwca 2008    Ernst-Happel-Stadion, Wiedeń, Austria        0–1    0–3    Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2008
8.    20 sierpnia 2008    Parken Stadium, Kopenhaga, Dania        0–2    0–3    Mecz towarzyski


Ostatnia aktualizacja: 15 marca 2010
Osiągnięcia
FC Barcelona
1998-1999 Mistrzostwo Hiszpanii
2004-2005 Mistrzostwo Hiszpanii
2005-2006 Superpuchar Hiszpanii
2005-2006 Mistrzostwo Hiszpanii
2005-2006 Puchar Ligi Mistrzów
2008-2009 Mistrzostwo Hiszpanii
2008-2009 Puchar Króla
2008-2009 Puchar Ligi Mistrzów
2009 Superpuchar Europy
2009 Superpuchar Hiszpanii
2009 Klubowe Mistrzostwo Świata
2009-2010 Mistrzostwo Hiszpanii
Reprezentacja Hiszpanii
1999 – Mistrzostwo Świata U-20 Nigeria
2000 – Srebrny Medal Turnieju Piłkarskiego Igrzysk Olimpijskich w Sydney
2008 – Mistrzostwo Europy 2008
Indywidualne
2008 – najlepszy zawodnik Mistrzostw Europy 2008
2008-2009 Najlepszy pomocnik Ligi Mistrzów]]> Wtorek 1 Czerwiec Wtorek 1 Czerwiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=25#p25 25@http://www.extrasoccer.pun.pl


Imię i nazwisko    Víctor Valdés Arribas
Data i miejsce
urodzenia    14 stycznia 1982
L'Hospitalet de Llobregat, Hiszpania
Pozycja    Bramkarz
Wzrost    183 cm
Masa ciała    78 kg
Informacje klubowe
Obecny klub    FC Barcelona
Numer    1
Kariera seniorska
Lata    Klub    M (G)
1992–2002
2002–    FC Barcelona B
FC Barcelona    77 (0)
262 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata    Reprezentacja
2004–
2010–     Katalonia
Hiszpania    10 (0)
0 (0)

Víctor Valdés Arribas (ur. 14 stycznia 1982 w L'Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) – piłkarz hiszpański narodowości katalońskiej, bramkarz.

Dzieciństwo

Victor przyszedł na świat jako drugie z trójki dzieci José Manuela Valdesa i Aguedy Arribas. Dorastał w Gavá razem z dwoma braćmi, starszym Ricardem i młodszym Álvaro.
Kariera

Víctor Valdés związany jest z FC Barcelona od 1992 roku. Szybko udowodnił swoją wartość na treningach oraz w meczach drużyny juniorskiej oraz rezerw, FC Barcelona B. Od sezonu 2002/2003 klubowi trenerzy zadecydowali o przesunięciu Valdésa do pierwszej drużyny. Sezon rozpoczynał jako rezerwa dla Argentyńczyka Roberto Bonano, ale nowy trener Radomir Antić uczynił z niego pierwszego bramkarza zespołu.

W sezonie 2003/2004 potwierdził swoje wysokie umiejętności pomagając Barcelonie w wywalczeniu drugiego miejsca w lidze. W następnym sezonie dzięki znakomitej grze całego zespołu zdobył Mistrzostwo kraju, a niedługo potem Superpuchar Hiszpanii.

Pomimo młodego wieku jest już doświadczonym bramkarzem. Skromne, jak na bramkarza 183 cm wzrostu nie przeszkadzają mu w wygrywaniu walki o górne piłki. W swej grze stara się naśladować swój bramkarski wzór, niemieckiego bramkarza Olivera Kahna.

Dobra dyspozycja w klubie spowodowała, że zaczęto mówić o powołaniu go do kadry na Mistrzostwa Europy w Portugalii jako bramkarza numer trzy (nr 1 – Iker Casillas, nr 2 – Santiago Cañizares). Jednak ostatecznie trener kadry wybrał na trzeciego bramkarza, gracza Athleticu Bilbao Daniela Aranzubię.
Życie prywatne

Valdés spotyka się z Yolandą Cardoną. 20 sierpnia 2009 r. w Clínica Dexeus w Barcelonie na świat przyszło pierwsze dziecko pary, syn Dylan Valdés Cardona.
Osiągnięcia
FC Barcelona
2009/2010 Mistrzostwo Hiszpanii
2009 Klubowe Mistrzostwa Świata
2009 Superpuchar Europy
2009 Superpuchar Hiszpanii
2008/2009 Liga Mistrzów
2008/2009 Mistrzostwo Hiszpanii
2008/2009 Puchar Króla
2006/2007 Superpuchar Hiszpanii
2005/2006 Mistrzostwo Hiszpanii
2005/2006 Liga Mistrzów
2005/2006 Superpuchar Hiszpanii
2004/2005 Mistrzostwo Hiszpanii
Indywidualne
2004/2005 Trofeum Zamory
2008/2009 Trofeum Zamory
2009/2010 Trofeum Zamory]]> Wtorek 1 Czerwiec Wtorek 1 Czerwiec http://www.extrasoccer.pun.pl/viewtopic.php?pid=24#p24 24@http://www.extrasoccer.pun.pl


Imię i nazwisko    Carles Puyol Saforcada
Data i miejsce
urodzenia    13 kwietnia , 1978
Pobla de Segur,  Hiszpania
Pseudonim    Puyi, Lwie Serce, Tarzan
Pozycja    Obrońca
Wzrost    178 cm
Masa ciała    80 kg
Informacje klubowe
Obecny klub     FC Barcelona
Numer    5
Kariera seniorska
Lata    Klub    M (G)
1999–    FC Barcelona    342 (9)
Reprezentacja narodowa
Lata    Reprezentacja
2000–
2001–     Hiszpania
Katalonia    78 (2)
4 (0)

Carles Puyol Saforcada (ur. 13 kwietnia 1978 w Pobla de Segur, Hiszpania) – piłkarz hiszpański, reprezentant Hiszpanii, wychowanek i kapitan klubu FC Barcelona grający na pozycji środkowego lub bocznego obrońcy.

Biografia

Carles Puyol już jako mały chłopiec trenował grę w piłkę nożną. Jego pierwszy klub znajdował się w rodzinnej miejscowości. Potencjał w nim drzemiący zauważyli poszukiwacze młodych talentów z katalońskiego klubu FC Barcelona. W sezonie 1995/1996 jako 17-letniego chłopca Carlesa przeniesiono do szkółki piłkarskiej Barcelony.

Jego talent faktycznie okazał się ogromny. W krótkim czasie stał się podporą drużyny rezerw FC Barcelona B, a 2 października 1999 zadebiutował w pierwszej drużynie prowadzonej przez Louisa van Gaala w meczu przeciwko Valladolid wygranym 2:0. Od tego momentu Holender stawiał na Puyola w każdym meczu. U następców van Gaala miał już niepodważalną pozycję w linii obrony. Pod koniec Października 2009r. ,mówiło się o tym że Puyol wraz z końcem sezonu 09/10 ma przenieś się na wyspy, najchętniej do Manchesteru City lub Arsenalu Londyn. Po podpisanej nowej umowy z katalońskim klubem, która będzie obowiązywać do 2013 roku, wszelkie plotki ustały.

Grając w obronie Puyol nie czuje respektu przed żadnym przeciwnikiem. Gra z pełnym poświęceniem, często interweniując w beznadziejnych sytuacjach za co kibice zgromadzeni na Camp Nou nagradzają go zasłużonymi brawami. Potrafi nie tylko samemu pełnić swoje zadania na boisku, ale pomaga często partnerom z defensywy. Pomimo tylko 178 cm wzrostu, doświadczeniem i siłą wygrywa pojedynki w powietrzu. Na boisku zawsze zrównoważony i kulturalny wobec przeciwników. W chwili obecnej nosi opaskę kapitańską w klubie, a dzięki zaangażowaniu w grę ma przydomek Lwie Serce.

W 2000 roku na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney zdobył srebrny medal wraz z klubowym kolegą, Xavim. José Antonio Camacho postawił na niego jako obrońcę pierwszej reprezentacji kraju. Wraz z drużyną narodową Hiszpanii był na Mistrzostwach Świata w Korei i Japonii 2002, Mistrzostwach Europy w Portugalii 2004 oraz na Mistrzostwach Świata w 2006r. W 2008 roku zdobył z reprezentacją Hiszpanii Mistrzostwo Europy w turnieju rozgrywanym na boiskach Austrii i Szwajcarii.

Puyol może również rozgrywać nieoficjalnie mecze w reprezentacji Katalonii.

W listopadzie 2006 roku zmarł tragicznie ojciec Carlesa, 56-letni Josep Puyol.

Carles ma także brata o imieniu Putxi.
Osiągnięcia
FC Barcelona (Hiszpania)
2009/2010 Mistrzostwo Hiszpanii
2009 Klubowe Mistrzostwa Świata
2009 Superpuchar Europy
2009 Superpuchar Hiszpanii
2008/2009 Liga Mistrzów
2008/2009 Mistrzostwo Hiszpanii
2008/2009 Puchar Króla
2005/2006 Liga Mistrzów
2005/2006 Mistrzostwo Hiszpanii
2005/2006 Superpuchar Hiszpanii
2004/2005 Mistrzostwo Hiszpanii
Reprezentacja Hiszpanii
2000 – Srebrny medal Turnieju Piłkarskiego Igrzysk Olimpijskich w Sydney
2008 – Mistrzostwo Europy 2008
Nagrody indywidualne
2002 Najlepszy prawy obrońca Europy w rankingu FIFA
2006 Najlepszy obrońca Europejskiej Ligi Mistrzów]]> Wtorek 1 Czerwiec Wtorek 1 Czerwiec